:: แห้น ต่อ เนื่อง ::

โว้วววว
กะจะอัพให้มันติดๆกัน 3 วัน
หายหัวไปเครียดคะแนนมาค่ะ ฮา
แล้วก็เรื่องเลือกคณะ
(มันสามารถเครียดเรื่องคณะได้จนถึงวันสุดท้ายจริงๆ = =")
ตอนนี้ปวดหัวค่ะ เกรงว่าจะเป็นไมเกรน
แต่เืพื่อนบอกว่าคงไม่ แค่เครียดมากไปแล้วไม่ได้พักผ่อน

อย่าพึ่งคิดว่า "เอ๊ะ...แล้วทำไมอีนี่ไปนอนมานั่งอัพบลอค"
คือเรานอนจนไม่รู้จะนอนยังไงแล้วอ่ะค่ะ ฮา มันไม่หาย
ดองบลอคไว้หลายอย่างเลยอัพดีกว่า~~
อย่างน้อยก็คงดีกว่านั่งปวดหัวไปเรื่อยๆค่ะ

เพลง พรหมลิขิต
ศิลปิน บิ๊ก แอส

เพลงที่ได้มาจากครูฝึกค่ะ ^ ^
รักเพลงนี้เพราะครูฝึก เข้าใจเพลงนี้เพราะครูฝึก โว้วววว

**กันความเข้าใจผิด **
รูปในบลอคเราไม่ได้ถ่ายเองนะคะ เอามาจากเว็บโรงเรียน กับ กล้องเพื่อนค่ะ
พอดี วิ่งขึ้นห้องพักไปเอากล้องไม่ทัน โว้ววววว

วันนี้เป็นวันที่เราต้องกลับออกจากค่ายค่ะ
ความรู้สึกต่างกับวันแรกที่เราคิดว่าอยากกลับเร็วๆ
พอรู้ตัวอีกทีเวลามันก็จะหมดซะแล้ว

ตื่นเช้ามา จัดการธุระ กินข้าว แล้วก็ขึ้นรถเลยค่ะ
(อยากจะบอกว่าเพราะเค้าให้ขึ้นรถเลย เราเลยไม่ได้พกกล้องกับเงินไปค่ะ ฮา)
วันนี้ต้องไปหลายที่เลยค่ะ ที่แรกที่จะไปคือ ป่าชายเลน ค่ะ

ไปถึงก็ต้องนั่งฟังครูฝึกบรรยายค่ะ
พึ่งรู้ว่ามีแดด เราไม่ไ่ด้สนใจค่ะ
เพราะตรงเรามันมีมดแดง กร๊ากกกก

เข้าไปเดินๆ ไม้แอบหวาดเสียว บางอันมีรู บางอันไม้มันหายไปค่ะ ฮา
ก็ต้องเดินระวังๆ คอยเดือนกันค่ะ "เฮ้ยไม้มีรู" จะแอบฮาดีมั้ยเนี่ย เอิ้ก

ตามทางเดินก็คล้ายๆกันอ่ะค่ะ มีต้นโกงกาง
ครูฝึกชี้ให้ดูไลเคน "นี่ๆ ไลเคน ผู้บุกเบิก"

อยู่ดีๆเพื่อนก็สารภาพขึ้นมาค่ะ (รู้สึกจะแก้ม)
"เนี่ยตอนข้อสอบเค้าถามผู้บุกเบิกคืออะไร กูนึกว่าเป็นคนว่ะ" ฮา

ออกมานั่งรอน้องๆเดิน (เราเข้าไปกลุ่มแรก)
ซักพักก็รวมตัวถ่ายรูปแล้วก็ขึ้นรถต่อค่ะ ไปต่อค่ะ~~

ที่ต่อมาคือ ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์เต่าทะเล ค่ะ
อ๊างงงง น้องเต่า เราชอบอันนี้ที่สุดเลยอ่ะค่ะ = =,,,

ก็ฟังครูฝึกบรรยาย (ครูซ้งทุกงานแหละค่ะ เก่งง่ะ รู้หมดเลย นับถือ)

อันนี้.....ไม่ได้มีอะไรค่ะ เป็นหุ่นน้องเต่าที่อยู่ข้างหน้าที่แอบโผล่มาในรูปบนแหละค่ะ
น่ารักเนอะ หลงรักอย่างรุนแรงค่ะ แอร๊ยยยยยยย * w *,,,
ไม่ต้องแอ๊บ คุณเต่าก็แบ๊วได้ ฮา~~

อ่ะๆ ที่เราไปนั่งฟังบรรยายมันเป็นตึกรูปเต่าด้วยล่ะค่ะ

ดูออกมั้ยหว่า ^ ^"
น่ารักเนอะ~~~

หลังจากนั้นก็ไปเดินดู บ่ออนุบาลเต่าทะเล กันค่ะ

บ่ออนุบาลเต่าทะเล ลูกเต่าที่พึ่งเกิดเต็มเลยค่ะ บา่งกลุ่มไม่ถึงเดือน
จริงๆถ้าเดินตามไป ครูซ้งก็จะอธิบาย แต่พอดีคนเยอะเราเลยเดินแยก ไม่ไ่ด้ฟังเลยอ่ะค่ะ =A="
(แต่ถึงฟังก็จำไม่ได้หรอก ฮา)
มีคุณเต่าตัวโตๆด้วยนะคะ น่ารักเนอะ >_<,,,

ต่อไปเป็นความรู้เล็กน้อย (น้ิอยจริงๆ ฮา) ที่เราได้มาค่ะ

ตอนเดินๆอยู่ เราก็เจอเข้ากับ...

ตะ.....เต่าม่วง = [] ="""" (ทำไมต้องภาพนี้ด้วยน่ะ ฮา)
เราไม่ได้ปรับรูปให้มันม่วงนะคะ กรี๊ดดดดด

ก็ไปถามพี่เค้า (ตามครูซ้งไม่ทันแล่ววววว)
พี่เค้าบอกประมาณว่า ใส่ยาฆ่าเชื้ออ่ะค่ะ เลยออกมาเป็สีแบบนี้
เป็นสียาไม่ใช่สีน้องเต่า เหอๆๆๆ

อันนี้ก็ให้ยาน้องเต่า จับใส่กะละมัง แล้วก็ให้ แล้วปล่อยลงน้ำค่ะ

บางตัวลงน้ำแล้วมันดิ้นๆ เหมือนจะบินอ่ะค่ะ = [] ="
พี่เค้าบอกว่ามันขม ไม่รู้จะทำไงเลยดิ้นๆๆ เดี๋ยวก็หยุด
ดิ้นจนน่าสงสารอ่ะค่ะ แต่น่ารักดีนะ เหอๆๆ

หลังจากเดินๆจนพอใจแล้ว ก็ไปหาซื้อของฝากล่ะค่ะ
เราไม่ได้ซื้อฝากใคร เพราะที่ซื้อมันก็เงินเพื่อน กร๊ากกกกก
ไม่กล้ายืมเยอะอ่ะ เกรงใจ ^ ^" (เนอะมดมด ฮา ขอบคุณที่ให้ยืมเด้อ)

แล้วเราก็ขึ้นรถไปต่ออีก โว้วววว วันนี้จุใจ

ที่สุดท้ายแล้วล่ะค่ะ เรื่อหลวงจักกรีนฤเบศร
ใหญ่มากกกกกกก ดูข้างนอกว่าใหญ่มากแล้ว เข้าไปข้างในรู้สึกใหญ่กว่าอีก เหอๆๆ

ฟังบรรยายค่ะ เราก็จำได้ไม่มาก - -"" (ปลาทอง)
เหมือนประมาณว่า เรือหลวงจักรีนฤเบศร สร้างขึ้นเพราะ เคยมีเหตุภัยธรรมชาติ
แล้วไม่สามารถเข้าไปช่วยคนบริเวณนั้นได้
ถ้ามีเรือหลวงก็จะเข้าไปรับคนขึ้นมาได้ค่ะ (มันกว้างมากเลยค่ะ)

แล้วก็ใช้ในการรบ เหมือนพอสร้างเรือได้ ต่างประเทศก็เริ่มยอมรับในกองทัพเรือของไทยมากขึ้น
ใช้เป็นที่ให้เครื่องบินขึ้นได้ด้วยค่ะ (ข้างบนกว้างมาก เดี๋ยวมีรูปค่ะ)

อืมมมมมมก็ประมาณนี้แหละค่ะ

หลังจากฟังจบก็ขึ้นไปด้านบนค่ะ

เนี่ยค่ะ ในภาพก็เป็นที่สำหรับให้เครื่องบินขึ้น
พื้นน่ากลัวมากค่้ะเหมือนเค้าสร้างมาให้มันกันลื่น แต่ถ้าล้มมาหน้าก็แหกเลยค่ะ เหอๆๆ
ข้างบนแดดร้อนมากค่ะ แรงด้วย เราลืมตาไม่ได้เลยค่ะ = ="
(ไม่ชอบแดด ไม่ได้เอาแว่นไปด้วย แทบแย่เหมือนกัน ต้องเกาะเพื่อนเดิน)

เค้าถ่ายกันตอนไหน??? กร๊ากกกกก
เราขึ้นไปช้าอ่ะค่ะ เหมือนรอน้องขึ้นไปก่อน ขี้เกียจแซง โว้ว
ลงก็ลงก่อนเพราะจะเป็นลมแดดแล้ว กร๊ากกก ร้อนอ่ะ ไปหาของกินดีกว่า

หลังจากนั้นก็เข้าร้านของฝาก แต่ไมไ่ด้ของฝาก (เราไปหาแอร์กับของกินค่ะบอกตามตรง 55+)
แต่ไม่พบของกิน ก็เศร้าใจ หันไปโวยวายครูฝึก "จะเอาของกิน"
(เริ่มเข้าใจว่าทำไมถึงอ้วนนัก กร๊ากกกก)
จนครูต้องพาไปซื้อ 5555+

ก็ขึ้นรถกลับอ่ะค่ะ ไปนั่งรอในรถ (พวกป้าๆ หนีความร้อนเข้าหาแอร์รถ กร๊าก)
ได้ซาลาเปามาค่ะ ไอติมด้วย
ครูเก่งซื้อเป๊ปซี่เลี้ยง ^^" แค่แกล้ง ไม่นึกว่าจะซื้อให้จริง

กลับมาที่พัก..
เก็บของค่ะ ทั้งหมด ลงกระเป๋า
แล้วรู้สึกเรากะเพื่อนจะแอบงีบ ฮา
โบ อาย ข้าว นอนเรียงกัน เสียวเตียงหัก แถมบงบงขึ้นมานั่งอีกคน

อืมมม แล้วก็โดนเรียกออกมาแหละค่ะ
เข้าไปห้องประชุมที่คุ้นเคย

ก็...รับรู้ว่าต้องจากกับครูฝึกจริงๆแล้วล่ะค่ะ

ตอนมาค่ายวันแรก เราไม่อยากทำ ไม่อยากร่วมอะไรเท่าไหร่
แต่ตอนที่ครูสั่งให้ถอดผ้าพันคอคืน ความรู้สึกที่ไม่อยากถอดมันก็ท่วมเข้ามาในใจค่ะ

ผ้าพันคอยุวนาวี
แจกให้ผูกตอนอยู่ค่าย แต่ไม่ได้ให้เอากลับ
เพราะเบิกมาได้จำกัด ต้องใช้ไปเรื่อยๆ (อย่าคิดว่าไม่ซักนะคะ กร๊าก รุ่นหลังๆเจอขี้เกลือพอดี)

คืนนักเรียนให้โรงเรียน

หลังจากนั้นก็กล่าวปิดค่ายครั้งนี้

ลาครูฝึกทีละคนค่ะ ทีละคนจริงๆ
จับมือ อวยพร กำลังใจและความอบอุ่นมากมาย
เกือบร้องไห้ค่ะ

หลังจากนี้จะให้พวกเราได้เจอครูฝึกมันก็คงไม่ใช่อะไรง่ายๆเหมือนกัน
อยู่คนละจังหวัด คนละที่ ครูเค้าก็ทำงาน เีราก็คงไม่ได้มีโอกาสเข้าไปเกี่ยวข้องในค่ายง่ายๆ
พรหมลิขิต ทำให้เรามาเจอกันได้ ก็คงใจดีมากมายแล้ว
พรหมลิขิตที่จากไป
กำลังคิดว่า ซักวันจะสร้างพรหมลิขิตแล้วไปหาครูให้ได้เลยค่ะ!!!

หลังจากที่ ม.6ออกมาก่อน ก็ปิ๊งขึ้นมาว่าจะเขียนความรู้สึกใส่กระดาษให้ครูค่ะ
กระดาษโรเนียว กร๊ากกกกก ดูอนาถๆพิกล แต่หาได้แค่นั้นจริงๆ
เขียนจนล้น เขียนจนน้องออกมาทีหลังขนของลงไปหมดแล้ว
วิ่งลงไปเอาไปให้ครู
โบอดคิดไม่ได้ว่า นร.ที่มรค่ายแต่ละรุ่นๆ ก็เขียนให้กันหมดรึเปล่านะ
ครูอ่านเสร็จจะเอาไปไว้ไหนนะ เค้าจะดีใจมั้ยนะ
แต่แค่ได้ทำให้ ในใจก็ยิ้มจนไม่รู้จะยิ้มยังไงแล้วค่ะ

รักครูฝึก รักมาก ทั้งๆที่เวลาแค่ 3 วันเท่านั้นเอง
กลับได้อะไรกลับมามากมาย

ครูฝึกที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรา ครูฝึกที่พึ่งเจอกับเราไม่นาน
ครูฝึกที่..ให้ความรักความอบอุ่นกับเรามากมาย

โบก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรักครูได้มากขนาดนี้
ครูอาจจะทำไปเพราะเป็นหน้าที่ แต่สิ่งที่โบได้มันยิ่งใหญ่....

ภาพครูทุกคนจะยังอยู่ในความทรงจำเสมอ ไม่ว่าจะวันนี้หรืออนาคตนานแค่ไหน
ถ้าโบจะลืม โบจะเข้ามาอ่านบลอคหน้านี้ อ่านซ้ำไปมา แล้วก็คงร้องไห้เหมือนตอนที่พิมพ์

รอยยิ้มไม่ได้จากเราไปไหน ครูฝึกไม่ได้จากโบไปไหน
ยังคงอยู่ในรูปภาพ และความทรงจำลึกๆในใจเสมอค่ะ

พอได้แล้วล่ะมั้ง ช่วงหลังๆเราแอบรู้สึกว่าตัวเองเพ้อ
เพ้อ~~~

ดีใจที่ตัดสินใจไปค่ายนี้
ดีใจที่ได้ไปค่ายทหาร
ดีใจที่เจอครูฝึกน่ารักๆแบบนี้
ดีใจที่ได้พบเจอความทรงจำดีๆ
ดีใจที่ได้ทั้งน้ำตารอยยิ้มและความยินดีในใจกลับมา

ขอบคุณ รูปภาพจากเว็บโรงเรียน แล้วกล้องเพื่อนๆ (ก็อย่างว่าค่ะ เราไม่ได้เอากล้องไป)
ขอบคุณ สถานที่ หน่วยบัญชาการต่อสู้อากาศยาน และรักษาฝั่ง
ขอบคุณ ครูฝึกทุกท่าน
ขอบคุณ เพื่อนๆและรุ่นน้องทุกคน

และสุดท้าย ขอบคุณ พรหมลิขิต ^____^

** กลับมาแถม **
ตอนถามครูมาร์คว่า สอ.รฝ.ย่อมาจากอะไร ได้คำตอบว่า
"สะอื้นริมฝั่ง" ล่ะค่ะ ก็ฮากันไป เอิ้ก
เมื่อกี้ลองเซิสดู สรุปย่อมากจาก "หน่วยบัญชาการต่อสู้อากาศยานและรักษาฝั่ง" ล่ะค่ะ
อย่าจำอันบนไปนะ กร๊ากกกกกกก

edit @ 22 Apr 2008 03:57:00 by Bogus

edit @ 22 Apr 2008 13:07:09 by Bogus

edit @ 29 Apr 2008 15:19:43 by Bogus